ESMÂ İLE AHLAKLANMAK - 12 EL-MECÎD, EL-BÂİS, EŞ-ŞEHÎD, EL-VEKÎL

Can Dostlar!

Temmuz ayının başlarında başlamış olduğumuz “Esmâ ile Ahlaklanmak” konulu yazı dizimize hız kesmeden devam ediyoruz. Böylece 6 haftayı geride bıraktık. Zaman akıp gidiyor. Zannederim başlangıçta tahmin ettiğimiz gibi bu hizmeti 12 haftada tamamlayacağız. Rabbimizden kolaylık ihsan etmesini diliyoruz.

Bugün de inşallah ufkumuza ışık tutacak olan el-Mecîd, el-Bâis, eş-Şehîd ve el-Vekîl esmâlarını işleyeceğiz.

Gayret bizden, yardım Âlemlerin Rabbindendir.

Esmâü’l-Hüsnâ, Rabbimizi tanıtan güzel isimlerdir. Fakat bu isimleri yalnız dilde tekrar etmek yeterli değildir. Her bir isim, kalbimize bir ölçü, hayatımıza bir istikamet, ahlâkımıza bir güzellik kazandırmalıdır.

Bugün üzerinde duracağımız bu dört güzel isim bize şu hakikati hatırlatır:

Allah Mecîd’dir; kul şerefi dünyalık gösterişte değil, Rabbine kullukta arar.
Allah Bâis’tir; kul gafletten uyanır, dirilişi ve hesabı unutmaz.
Allah Şehîd’dir; kul her sözünün ve işinin Allah’ın şahitliği altında olduğunu bilir.
Allah Vekîl’dir; kul sebeplere sarılır ama sonucunu Rabbine bırakır.

EL-MECÎD: ŞANI YÜCE, İKRAMI BOL OLAN RAB

El-Mecîd, şanı yüce, değeri sonsuz, ikramı bol, lütfu geniş olan Allah demektir.

İnsan dünyada şeref ve değer arar. Bazen bunu makamda, servette, soydan gelen övünçte, insanların alkışında veya kalabalıkların desteğinde bulacağını zanneder. Fakat Kur’an bize gerçek yüceliğin ve şerefin kaynağını hatırlatır.

Rabbimiz şöyle buyurur:

“O, çok bağışlayandır, çok sevendir. Arş’ın sahibidir, Mecîd’dir.”
(Burûc, 85:14-15)

Bu ayette Rabbimiz hem bağışlayan, hem seven, hem de Mecîd olarak tanıtılır. Demek ki Allah’ın yüceliği yalnız kudretle değil; rahmet, bağışlama, sevgi ve ikramla birlikte anlaşılmalıdır.

El-Mecîd’i tanıyan insan, şerefi kibirde aramaz.
Kendini büyük göstermeye çalışmaz.
İnsanları küçülterek değer kazanacağını zannetmez.
Malıyla, makamıyla, bilgisiyle, çevresiyle böbürlenmez.

Çünkü bilir ki gerçek yücelik Allah’a aittir. Kulun güzelliği ise Rabbine bağlılığı, ahlâkı, merhameti, adaleti ve emanete sadakatiyle ortaya çıkar.

Kur’an’da izzetin Allah’a ait olduğu bildirilir:

“Kim izzet istiyorsa bilsin ki izzet bütünüyle Allah’ındır.”
(Fâtır, 35:10)

El-Mecîd’i tanıyan kul, insanların övgüsüne esir olmaz. Yaptığı iyiliği gösteriş için yapmaz. Allah katında değerli olmanın, insanların gözünde büyük görünmekten daha önemli olduğunu bilir.

Bugün kendimize soralım:

Ben şerefi ve değeri Allah’ın rızasında mı arıyorum, yoksa insanların alkışında mı?

EL-BÂİS: DİRİLTEN, UYANDIRAN, YENİDEN KALDIRAN RAB

El-Bâis, dirilten, uyandıran, yeniden kaldıran, ölümden sonra insanı tekrar var edecek olan Allah demektir.

Bu isim, insana hayatın yalnız bu dünyadan ibaret olmadığını hatırlatır. İnsan ölür, fakat yok olup gitmez. Bir gün yeniden diriltilir, yaptıklarıyla yüzleşir, Rabbine döndürülür.

Kur’an şöyle buyurur:
“Kıyamet mutlaka gelecektir; onda hiçbir şüphe yoktur. Allah kabirlerde bulunanları diriltecektir.”
(Hac, 22:7)

Bu ayet, insanın dünya hayatına bakışını değiştirir. Eğer ölüm son değilse, hayat da başıboş değildir. Eğer diriliş varsa, her sözün, her işin, her haksızlığın, her iyiliğin ve her tercihin bir karşılığı vardır.

El-Bâis’i tanıyan insan, gaflet uykusunda yaşamaz.

Ömrünü yalnız yemek, içmek, kazanmak, tüketmek ve oyalanmak için harcamaz.
Ölümü düşünür ama ümitsizliğe düşmez.
Dirilişi düşünür ama hayatı terk etmez.
Hesabı düşünür ama Rabbimizin rahmetinden de ümit kesmez.

El-Bâis ismi bize yalnız öldükten sonra dirilişi değil, dünya hayatında da uyanmayı hatırlatır. İnsan bazen gafletle yaşar. Kalbi kararır, dili sertleşir, merhameti azalır, ibadeti alışkanlığa döner, haksızlığı normal görmeye başlar. İşte böyle anlarda insanın yeniden uyanmaya ihtiyacı vardır.

Bir ayetle uyanır.
Bir dua ile uyanır.
Bir musibetle uyanır.
Bir ölüm haberiyle uyanır.
Bir yetimin bakışıyla uyanır.
Bir secdede içinin titremesiyle uyanır.

Rabbimiz şöyle buyurur:

“Biliniz ki Allah, yeryüzünü ölümünden sonra diriltir. Akledesiniz diye ayetleri size açıkladık.”
(Hadîd, 57:17)

Toprak nasıl kuruduktan sonra yağmurla diriliyorsa, insanın kalbi de Allah’ın ayetleriyle, tövbeyle, dua ile ve salih amelle yeniden dirilebilir.

Bugün kendimize soralım:

Ben dirilişe inanan biri olarak mı yaşıyorum, yoksa ölüm ve hesap yokmuş gibi mi davranıyorum?

EŞ-ŞEHÎD: HER ŞEYE ŞAHİT OLAN RAB

Eş-Şehîd, her şeye şahit olan, hiçbir söz ve davranış kendisinden gizli kalmayan, kullarının yaptıklarını bilen Allah demektir.

İnsan çoğu zaman başkalarının görmesine göre yaşar. İnsanların yanında daha dikkatli olur; yalnız kaldığında gevşeyebilir. Kalabalıkta doğru görünür; gizlide başka davranabilir. Fakat Rabbimiz eş-Şehîd’dir. O, her şeye şahittir.

Kur’an şöyle buyurur:

“Şüphesiz Allah her şeye şahittir.”
(Hac, 22:17)

Bu ayet, insanın bütün hayatına ölçü koyar.

Söylediğimiz söze Allah şahittir.
Verdiğimiz söze Allah şahittir.
Tuttuğumuz emanete Allah şahittir.

Kırdığımız kalbe Allah şahittir.
Yaptığımız iyiliğe Allah şahittir.
Kimsenin görmediği sabra Allah şahittir.
Kimsenin bilmediği haksızlığa da Allah şahittir.

Eş-Şehîd’i tanıyan kul, kendisini yalnız hissetmez. Mazlumsa bilir ki Allah şahittir. Emeği görülmediyse bilir ki Allah şahittir. Hakkı yenmişse bilir ki Allah şahittir.

Ama bu isim aynı zamanda büyük bir sorumluluk da yükler. İnsan gizlide yaptığı yanlışı “kimse bilmiyor” diye küçümseyemez. Allah şahitse, hiçbir şey kaybolmaz.

Kur’an şöyle buyurur:

“Nerede olursanız olun, O sizinle beraberdir. Allah yaptıklarınızı görendir.”
(Hadîd, 57:4)

Eş-Şehîd’i tanıyan insan, şahitliğinde de dürüst olur. Gördüğünü eğip bükmez. Kendi tarafı için yalan söylemez. Sevdiği haksızsa onu örtmez. Sevmediği haklıysa hakkını teslim eder.

Çünkü Allah’ın şahitliğine inanan kul, kendi şahitliğini kirletmekten sakınır.

Bugün kendimize soralım:
Allah’ın şahit olduğu bir hayatı, ben hangi söz ve davranışlarla kirletiyorum?

EL-VEKÎL: GÜVENİLİP DAYANILAN RAB

El-Vekîl, kendisine güvenilen, kullarının işlerini en güzel şekilde gözeten, dayanılıp sığınılan Allah demektir.

İnsan hayatta birçok yük taşır. Geçim derdi, aile sorumluluğu, hastalık, yaşlılık, gelecek endişesi, evlat kaygısı, iş sıkıntısı, toplumun hâli… Bazen insanın omuzları ağırlaşır. İşte kul böyle zamanlarda bilir ki Rabbimiz el-Vekîl’dir.

Kur’an şöyle buyurur:

“Vekil olarak Allah yeter.”
(Ahzâb, 33:3)

Bu ayet, kalbe büyük bir huzur verir. Fakat tevekkülü tembellik zannetmemek gerekir. Allah’a tevekkül etmek, sebepleri terk etmek değildir. Kul elinden geleni yapar, gayret eder, doğru yolu arar, helal sebeplere sarılır; sonra sonucu Allah’a bırakır.

El-Vekîl’i tanıyan insan, hem çalışır hem güvenir.

Hem tedbir alır hem teslim olur.
Hem dua eder hem gayret eder.
Hem sorumluluğunu yerine getirir hem de sonucu Rabbine havale eder.
Kur’an’da müminlerin zor zamanda söyledikleri söz şöyle bildirilir:
“Allah bize yeter. O ne güzel vekildir.”
(Âl-i İmrân, 3:173)

Bu söz, çaresizliğin değil; Allah’a güvenmenin sözüdür. Mümin, her şey kolayken değil, zor zamanda da Rabbine dayanmayı öğrenir.

El-Vekîl’i tanıyan kul, insanların elindeki gücü mutlak görmez. Rızkını yalnız patronundan, huzurunu yalnız şartlardan, geleceğini yalnız planlarından bilmez. Elbette insanlara teşekkür eder, sebeplere değer verir; fakat kalbini sebeplere esir etmez.

Çünkü vekil olarak Allah yeter.

Bugün kendimize soralım:

Ben sebeplere sarıldıktan sonra sonucu Rabbime bırakabiliyor muyum, yoksa her şeyi kendi gücümle kontrol etmeye mi çalışıyorum?

YÜCELİK, DİRİLİŞ, ŞAHİTLİK VE TEVEKKÜL BİLİNCİ

Can Dostlar!

Bugün üzerinde durduğumuz bu dört güzel isim, hayatımızın her alanına ölçü koyar.

Bir kez daha özetlemek gerekirse:

El-Mecîd bize, şan ve yüceliğin Allah’a ait olduğunu hatırlatır. Kula düşen, değeri dünyalık gösterişte değil, Allah’ın rızasında aramaktır.

El-Bâis Rabbimizin dirilten ve uyandıran olduğunu öğretir. Kula düşen, gafletten uyanmak, dirilişi ve hesabı unutmadan yaşamaktır.

Eş-Şehîd Allah’ın her şeye şahit olduğunu bildirir. Kula düşen, gizlide ve açıkta Allah’ın şahitliği altında olduğunu bilerek davranmaktır.

El-Vekîl güvenilip dayanılacak gerçek merciin Allah olduğunu gösterir. Kula düşen, sebeplere sarılmak ama kalbini sonuca değil Rabbine bağlamaktır.

Unutmayalım:

Allah Mecîd’dir; kul şerefi gösterişte değil kullukta arar.
Allah Bâis’tir; kul gaflet uykusundan uyanır.
Allah Şehîd’dir; kul hiçbir sözünün kaybolmadığını bilir.
Allah Vekîl’dir; kul gayret eder, Rabbine dayanır.

Esmâ ile ahlaklanmak; Rabbimizin güzel isimlerini yalnız dilde anmak değil, o isimlerin bize öğrettiği kulluk bilincini hayata taşımaktır.

Rabbimiz bizleri; şerefi O’nun rızasında arayan, diriliş ve hesap bilinciyle yaşayan, her hâlinin Allah’ın şahitliği altında olduğunu bilen, sebeplere sarılıp sonucu Rabbine bırakan kullarından eylesin.

Esmâullâh ahlâkı ile ahlaklanma gayreti içinde olan gönül dostlarına selam olsun.

“Esmâ ile Ahlaklanmak”ta yeniden buluşmak üzere.

Sağlıkla kalın, esen kalın, hoş kalın Can Dostlar!

Okunma Sayısı: 333