Tanrı, Sevdiği Kulunu Uzun Ömürlü Olsun Diye Datça’ya Gönderir

Dünya telaşının, bitmek bilmeyen koşturmacaların ve şehir gürültüsünün ruhumuzu iyice daralttığı, zamanın adeta avuçlarımızın arasından kayıp gittiği şu günlerde, rotayı nereye çevirmeli diye düşünürken aklıma antik çağın o bilge coğrafyacısı Strabon düşüyor. Yüzyıllar öncesinden bugüne, zamanın ötesinden fısıldayan o meşhur cümlesi, aslında hayatın, sağlığın ve nefes almanın gerçek sırrını içinde barındırıyor:
> “Tanrı, sevdiği kulunu uzun ömürlü olsun diye Datça’ya gönderir.”

Strabon bu sözü söylerken sadece Ege ile Akdeniz’in kucaklaştığı bu özel coğrafyanın görsel güzelliğinden, büyüleyici masmavi büklerinden bahsetmiyordu kuşkusuz. O, Knidos’un bilgeliğini, yarımadanın ciğerlerinize bayram ettiren o meşhur nemsiz, bol oksijenli rüzgarını ve insanı adeta tedavi eden dinginliğini özetliyordu. Antik dünyada liman liman gezen, medeniyetlerin yükselişine ve çöküşüne tanıklık eden bir bilgenin, yeryüzünün bu özel köşesine böylesine bir kutsallık atfetmesi kesinlikle tesadüf olamazdı.
Bugün Datça’ya ayak bastığınızda, Strabon’un ne kadar büyük bir haklılık payı olduğunu hemen anlıyorsunuz. Burası, tabelasından içeri girdiğiniz an sizi bambaşka bir zaman algısıyla karşılıyor. Metropollerin o hırslı, gergin ve mekanik ritmi, yerini hemen rüzgarın şifalı esintisine bırakıyor. Zaman burada daha yavaş, daha sindire sindire akıyor. Gökyüzü geceleri daha parlak, gündüzleri ise göz alıcı bir maviyle yıkanıyor. Badem ağaçlarının arasından süzülüp gelen o rüzgar, insanın sadece tenine değil, doğrudan ruhundaki tüm yorgunluklara ve kırgınlıklara dokunuyor, onları alıp uzaklara götürüyor.
Modern İnsanın İlacı: Datça Ritmi
Beton yığınlarının arasında, bitmeyen bir tüketim çılgınlığı ve ekran bağımlılığı içinde kaybolan modern insanın en çok unuttuğu şey "yaşama sevinci" değil mi zaten? İşte Datça, o unuttuğumuz sevinci, eski taş evlerin sıralandığı sokaklarında, sakin büklerinde ve cana yakın insanlarının yüzündeki tebessümde yeniden canlandırıyor. Şair Can Yücel’in de burayı son meskeni olarak seçmesi ve "Mekanım Datça olsun" demesi de Strabon’un asırlar önce başlattığı o büyük hayranlık zincirinin en güçlü halkalarından biriydi.
Datça’nın insanı iyileştiren yapısı sadece bir tespitten ibaret de değil; buranın doğası gerçekten de bir eczane gibi çalışıyor. Dünyanın en düşük nem oranlarından birine sahip olan bu yarımadada, oksijen seviyesi o kadar yüksek ki, uyuduğunuz birkaç saatlik uyku bile vücudunuza bambaşka bir zindelik katıyor. Toprağından fışkıran şifalı kekikleri, dünyaca ünlü nurlu bademi ve binbir dertten kurtaran çam balı, Strabon’un "uzun ömür" kehanetini adeta biyolojik olarak kanıtlıyor.
 Takvim Yapraklarını Huzurla Doldurmak
Belki de hepimizin, her şeyin hızla eskidiyi ve tükendiği bu çağda, Strabon’un bu kadim tavsiyesine kulak vermeye her zamankinden daha çok ihtiyacı var. Hayatı uzatmak, sadece takvimdeki yaprakları sayıca çoğaltmak, yaş hanesine büyük rakamlar yazdırmak demek değildir; o yaprakların içini huzurla, sağlıkla, dinginlikle ve sükunetle doldurabilmektir.
Datça, insana tam olarak bu vaadi sunuyor. Eğer yolunuz henüz bu şifalı yarımadaya düşmediyse, Strabon'un bahsettiği o "şanslı ve sevilen kullardan" olmak için kendinize bir şans verin. Şehirlerin sahte parıltılarını ve bitmeyen gürültüsünü arkanızda bırakın. Çünkü bu yarımadada, Ege'nin Akdeniz'e karıştığı o uçsuz bucaksız mavilikte alınan her nefes, hayata ve kendinize verilmiş en güzel, en değerli hediyedir.

Okunma Sayısı: 159