DÖRDÜNCÜ CEMRE

    Korku yavaş yavaş be­de­ni­ne ya­yı­lı­yor­du, el­le­ri­ni sık­mış, tır­nak­la­rı­nı avuç­la­rın­da his­se­di­yor­du. Ne kadar ga­rip­ti, içine dolan en­di­şe­bü­tün vü­cu­du­na da­ğı­lı­yor­du. Mut­lu­luk­ta böy­ley­di, tır­nak­la­rı­nın dip­le­rin­den, saç­la­rı­nın ucuna kadar his­se­di­lir­di. Ama kor­ku­baş­kay­dı. Da­ma­ra en­jek­te edi­len zehir gibi yaka yaka nüfuz edi­yor­du. Bü­yüt­mek is­te­me­se de ka­fa­sın­da bü­yü­yor­du. Ka­ran­lık­tı,ge­cey­di, yal­nız­dı. Hepsi bir arada, dı­şa­rı­da fır­tı­na ve yağ­mur­da olun­ca, ilik­le­ri­ne kadar his­se­di­yor­du kor­ku­yu.

    He­pi­miz kork­mu­şuz­dur, çok veya az. Bi­li­riz et­ki­si­ni. Garip bir aciz­lik ve ça­re­siz­lik kap­lar in­sa­nı, öğü­tür, eri­tir. Şid­de­ti fark­lı­dır,ha­sa­rı fark­lı. Nedir korku, ne yapar bize. Niçin var­dır, ne yap­ma­sı ge­re­kir. Kork­ma diye baş­la­rız söze, biri kork­tu­ğun­da. Kötü bi­li­riz kork­ma­yı. En­di­şe, zarar görme dü­şün­ce­si, kaygı diye ifade edi­yor söz­lük. Duy­gu­yu ver­me­se de akla ge­ti­ri­yor. 

    7.2 şid­de­tin­de sal­la­nır­ken Mar­ma­ra, duygu ta­ri­fi im­kan­sız bo­yut­tay­dı. Ça­re­siz­lik en ince zer­re­mi­ze kadar in­miş­ti. Ölüm­den kork­mu­yor di­li­yor­duk belki de. Sa­de­ce o anda kal­ma­dı o korku, son­ra­ki ya­şa­mı­mı­zın ta­ma­mı­na iz bı­rak­tı. Yük­sek­ten kor­ka­na Eyfel'in­man­za­ra­sı keyif ver­mez. Oda­ğın­da­ki duygu bas­kın­dır, ge­ri­lir, ka­pa­nır kor­kar. Ki­mi­le­ri korku tü­ne­lin­de, ke­yif­le çığ­lık atar,ki­mi­le­ri gece ışık­la­rı ka­pat­ma­dan yatar. Sırf, zevk için sı­na­va giren in­san­lar var­ken, sınav kor­ku­su yü­zün­den te­da­vi gören ço­cuk­lar,genç­ler de var. Ka­la­ba­lık­la­rı ayağa kal­dı­ran, pe­şin­den sü­rük­le­yen­ler de, ka­la­ba­lık diye so­ka­ğa çı­ka­ma­yan­lar da. Sev­di­ği üzül­me­sin, kı­rıl­ma­sın diye kor­kup, kırk yıl tuzlu kahve içen de var, hem se­ve­rim, hem dö­ve­rim deyip, in­ci­ten ke­mik­le­ri­ni kıran da.

    Korku sa­de­ce en­di­şe, kaygı, zarar görme dü­şün­ce­si değil as­lın­da. Mev­cu­dun hasar gör­me­si, de­for­me ol­ma­sı, is­te­ği­mi­zin dı­şın­da­de­ğiş­me­si­dir. Bizi sar­sar, çünkü bi­linç açı­lır, mev­cut sü­rat­le ko­ru­ma­ya alı­nır. Korku ço­ğal­dı­ğın­da yalan do­ğu­rur, yan­lış oluş­tu­rur,ancak his­se­dil­me­den önce ha­zır­la­nı­lır­sa, ciddi mu­ha­fa­za edi­ci­dir. Ted­bir­le­rin hepsi kor­ku­dan değil, kor­ku­tu­cu so­nuç­la­rın ih­ti­mal­le­rin­den alı­nır. Ka­pı­yı ki­lit­ler­sin, hır­sı­zı gör­me­den. Aşıyı olur­sun, mik­rop gel­me­den. As­ke­re gi­der­sin, savaş ol­ma­dan.İş bulur, ça­lı­şır­sın, has­ta­lan­ma­dan. Si­gor­ta yap­tı­rır, emek­li­lik ha­zır­lar­sın, elden ayak­tan düş­me­den. Demek ki korku dü­şün­ce­si, ted­bi­rin ga­ran­ti­si. Korku duy­gu­su ise, dik­ka­tin ve aklın za­yıf­la­ma­sı, et­ki­si­ni yi­tir­me­si­dir.

    Ak­lı­mız ba­şı­mız­da. Tablo kar­şı­mız­da. Kor­ku­la­cak­la­rın her çe­şi­di­ni, gör­dük ya­şa­dık. Ted­bir alma, tek­rar­la­ma ih­ti­ma­li­ni, kal­dır­ma za­ma­nı. Ka­ram­sar man­za­ra­lar res­me­dip, hüzne ve yeise ka­pıl­mak ye­ri­ne, ter­le­ye ter­le­ye ruh açan, man­za­ra­lar res­met­me za­ma­nı.Korku, kor­ku­la­cak­la­ra fır­sat ver­me­mek için, fır­sat­tır. Dağ­la­rı bek­le­mez sa­de­ce, doğ­ru­la­rı da bek­ler korku. Baş­ka­la­rın­da gör­dü­ğü­müz zaman yü­zü­mü­zü ek­şit­ti­ği­miz dav­ra­nış, bizde de baş­ka­la­rı­nın yü­zü­nü ek­şi­tir. Yan­lış kim­se­ye ya­kış­maz. Yan­lı­şı adet edi­nen­le­rin­de, geç­miş­te iyi ni­yet­le­ri vardı mut­la­ka. Sa­de­ce yan­lı­şa düşme kor­ku­la­rı, doğ­ru­dan uzak­laş­ma en­di­şe­le­ri yoktu. Doğ­ru­la­rı­mız­ca­nı­mız kadar kıy­met­li olun­ca, kay­bet­mek­ten kor­ka­rız. Kay­bet­me­mek için bes­ler kol­la­rız. Baş­ka­la­rın­dan ema­net alı­nan, doğ­ru­lar­gel­dik­le­ri gibi gi­der­ler de, ru­hu­muz duy­maz, yü­zü­müz kı­zar­maz. Sonra deh­şet­le ko­nu­şur­lar, " PES VAL­LAHİ, YÜZ­LERİ DE KI­ZAR­MI­YOR"kı­zar­maz. Yüzü kı­zar­tan de­ri­si değil, doğ­ru­su­dur in­sa­nın.

    Ge­le­cek­ten kor­kut­ma­ya­lım genç­le­ri. Ümit­le­ri­ni kır­ma­ya­lım. Ce­ha­let­le kor­ku­ta­lım. Cahil top­lum­la­rın ne­ler­le uğ­raş­tık­la­rı­nı söy­le­ye­lim. Tem­bel­lik­le kor­ku­ta­lım, in­sa­nı nasıl atıl ve ge­rek­siz kıl­dı­ğı­nı an­la­ta­lım. Ya­lan­cı­lık­tan, hi­le­ci­lik­ten kor­ku­ta­lım. Es­ki­den­ma­sal­lar­la an­la­tı­lır­dı doğ­ru­luk, dü­rüst­lük. Şimdi vi­de­olar­la, film­ler­le gös­te­re­lim ço­cuk­la­rı­mı­za. İnsan­lık­tan uzak­laş­mak­tan kor­ku­ta­lım.Mer­ha­me­ti, şef­ka­ti unut­mak­tan. Pay­laş­maz­sa mut­suz ol­mak­la kor­ku­ta­lım. Ya­sa­lar­la kor­ku­tup, gizli yap­ma­yı öğ­ret­me­ye­lim.

    Yan­lış­lar­la acı çe­kil­di­ği­ni his­set­ti­re­lim. His­set­ti­re­lim ki zerre kadar ayağı kaysa, ken­di­ne savcı olup ce­za­sı­nı ve­re­bil­sin.​Korkula­rı­nı kont­rol ede­bil­di­ği öl­çü­de öz­gür­dür insan. Za­rar­lar­dan emin ve gü­ven­de­dir. Ge­le­ce­ği­mi­zin mi­ma­rı ço­cuk­la­rı­mı­za genç­le­ri­mi­ze, kor­ku­suz­lu­ğu değil, kor­ku­la­rı kont­rol edip,is­ti­fa­de et­me­yi öğ­re­te­lim.Kor­ku­la­rı­mız olsun, bizi insan gibi insan ya­pa­cak. Ha­ta­dan, suç­tan uzak tu­ta­cak.​Gelecek­ten kork­ma­mak için, doğ­ru­la­rı­mız­dan ay­rıl­mak­tan kor­ka­lım. Doğ­ru­la­rı­mı­za kor­ku­suz­ca sahip çı­ka­lım.

Okunma Sayısı: 4700