DÖRDÜNCÜ CEMRE

Kor­ku­yo­rum...
Canım acı­ya­cak, hal­den dü­şe­ce­ğim, yal­nı­zım.
Kor­ku­yo­rum...
Ço­cuk­la­rı­mı ema­net bı­ra­ka­ca­ğım, be­de­nim zayıf, ruhum yor­gun.
Kor­ku­yo­rum...
Ailem çok uzak­ta, ha­ber­le­ri yok, ya­şa­ya­cak­la­rım­dan. Oysa gün al­ma­ya gi­der­ken, hiç kor­kum yoktu...
Uy­ku­ya böyle geç­tim, te­dir­gin duy­gu­lar­la. Nar­ko­zun te­si­riy­le, ılık bir tit­re­yiş­le, za­man­dan ay­rıl­dım. Te­laş­sız, tep­ki­siz, ölü gibi ses­siz, dok­tor­la­ra tes­lim uyu­dum. Ha­tır­la­mı­yo­rum. his­set­tir­mi­yor ilaç­lar, his­set­tir­mi­yor Allah. 
Ne kadar sürdü, neler oldu, bende ka­yıt­lı değil.
Ni­ha­yet uyan­dım. Mer­ha­ba ağ­rı­lar. Bir kere olsun, ame­li­yat ol­muş­lar bilir, ilk gece en zo­ru­dur. Onu at­lat­tık­tan sonra her saat, ko­lay­la­şır. Öyle zor, bir ilk ge­cey­di ki, ön­ce­ki­le­ri unut­tur­du. Da­ya­nıl­maz baş ağ­rı­sı ile kıv­ranır­ken, kat­ta­ki diğer oda­la­rın hep­si­ni üz­mü­şüm. Tek tek gelip bak­tı­lar, dua et­ti­ler. Der­ken zaman aktı, her hücre işini yaptı, ilaç­lar, sabır, du­alar, sü­ku­na erdi hır­pa­lan­mış bey­nim.Kal­bu­run üze­rin­de kalan ve kum­la­rın ara­sın­da ışıl­da­yan, altın par­ça­cık­la­rı gibi gö­zü­mü ka­maş­tı­ran, bir iki can par­ça­sı, dost­la­rım. Biri el­le­ri­mi tut­muş, biri al­nı­mı si­li­yor­du. Sa­kin­leş­ti yü­re­ğim, ha­fif­le­di ezi­ye­tim ve son buldu en­di­şe­le­rim.Du­dak­la­rım uyu­şuk­tu ama gü­lüm­se­di göz­le­rim. Şükür etti, edi­yor kal­bim.
Mem­le­ke­te bu me­sa­fe­de, o gece zi­ya­ret için has­ta­ne­ye gelen, elimi tutan, göz­le­ri­me bakan, dua dua
 Mevla' dan şifa di­le­yen tüm dost­la­rım, ömür gö­ğü­mün pı­rıl­tı­lı yıl­dız­la­rı, iyi ki var­sı­nız.
Ge­le­me­yen, ara­yan, di­lek­le­ri­ni ile­ten, var­lık­la­rı­nı his­set­ti­ren, çiçek yü­rek­li, gül si­ne­li, bal du­dak­lı, vefa­lı nice dost­la­rım, ak­ra­ba­la­rım, can­la­rı­ma da te­şek­kür­ler.
İnce ge­çit­ler döşer, Mevla önü­mü­ze. İma­nı­mı­zın gü­cü­nü sınar. Sü­ku­net ve rıza ile ge­çer­sek, yıl­dız
 top­la­rız. Bu yal­nız­ca bizim sı­na­vı­mız sa­nı­rız, yal­nız­ca bizim. Oysa Mevla o ince sı­na­vı ha­zır­lar­ken, bi­zim­le bir­lik­te, eşi­mizi, dos­tu­mu­zu, ta­nı­dık ve kom­şu­la­rı­mı­zı da sı­na­va çeker. Bi­le­me­yiz, an­la­ma­yız. Öyle ol­ma­sa Mevla, kom­şu­su aç ya­ta­nı, he­sa­ba çeker miydi. Aç kal­mak sa­de­ce, aç ka­la­nın sı­na­vı değil, aç kom­şu­dan sende sı­nav­da­sın.
Ev­la­dı öldü, anası öldü, vah vah ba­şı­na gel­me­dik kal­ma­dı, de­di­ğin­den sende so­ru­la­cak­sın. Ya­ra­sı­na ne kadar mer­hem oldun.Ne yap­tın, nasıl ra­hat­lat­tın.
Efen­di­miz, (sav) "diken bat­ma­sı bile olsa, ki­şi­nin de­re­ce­si­ni ar­tı­rır" bu­yu­ru­yor. Diken ba­ta­na, geç
­miş olsun demek de sevap ka­zan­dı­rı­yor.
Mevla be­şe­ri (in­sa­nı) sos­yal ya­rat­mış. Kü­lü­ne, gü­lü­ne, eline, di­li­ne muh­taç ya­rat­mış, bir­bi­ri­ne. Öyle ya­rat­mış ki kendi ken­di­ne kal­ma­sın. Na­fi­le iba­de­tin, se­va­bı­nın çok çok üs­tü­ne çı­kar­mış can­lı­ya hiz­met et­me­nin se­va­bı­nı.
Yar­dım et­me­yi, gü­lüm­se­me­yi, ikram et­me­yi, ar­ka­sın­dan bir­bi­ri­ne dua et­me­yi, sa­da­ka say­mış, sevap ver­miş. Durum böyle iken, ki­şi­sel ge­li­şim­ci­ler, KENDİNİ SEV- KENDİNİ MUTLU ET- ÖNCE SEN- YAL­NIZ SEN- BİR TEK SEN- slo­gan­la­rıy­la, in­san­la­rı ne­re­le­re ge­tir­di­ler gö­rü­yo­ruz. Yal­nız­lık en büyük acı in­sa­na, bunun nasıl bir fay­da­sı olur.
Uzak ve se­vi­ye­li gö­rüş­me­ler, yo­ru­cu ça­lış­ma şart­la­rı, bit­me­yen hedef lis­te­si, da­ral­mış zaman, yük
­len­miş ruh­lar, çıl­dır­ma nok­ta­sın­da in­san­lar. 
Do­kun­mu­yo­ruz bir­bi­ri­mi­ze. Temas et­mi­yo­ruz. To­ka­la­şır­ken sa­la­vat ge­ti­rip, el­le­ri­mi­zi şah da­mar­ları­mı­zı bağ­la­sak bir­bi­ri­ne, ki­lit­le­sek göz­le­ri, dö­kü­len yal­nız­ca gü­nah­lar ol­mu­yor. Yal­nız­lık kor­ku­su, an­la­şı­la­ma­mak en­di­şe­si, ça­re­siz­lik, bez­gin­lik, in­sa­na ait ne kadar ne­ga­tif his varsa, hepsi dö­kü­lü­yor. İnsan yal­nız­ca in­san­la şarj olu­yor. Hele bir de sı­ca­cık sarı­lın­ca, Mevla göğe ula­şan bir ener­jiy­le kap­lı­yor iki­si­ni de. Neden bu ni­met­ler­den mah­rum bı­ra­ka­lım ken­di­mi­zi. İlaç ve şi­fa­la­rı
­mız, dost­la­rı­mız­la ya­kın­laş­mak­ta.Eğer te­ni­miz, sa­de­ce sı­ca­ğı, so­ğu­ğu his­set­mek için ol­say­dı, bir kaç alıcı nokta ile ta­mam­lar­dı Mevla.Oysa her zer­re­si his­se­di­yor.
Du­da­ğı­nın ke­na­rın­dan, kir­pi­ği­nin di­bi­ne kadar. Her zer­re­si, ener­ji ve­ri­yor ve alı­yor. Hik­me­tin­den
 gafil ol­ma­ma­lı. Var­lığ­mı­zın sağ­lık­la de­va­mı için bu ip uç­la­rın­dan is­ti­fa­de et­me­li.
Sev­me­yi, me­zar­lık baş­la­rı­na bı­rak­ma­dan, Sa­rıl­ma­la­rı, bay­ram­lar­la sı­nır­la­ma­dan, Göz­le­rin için­den, ruh­la­rı oku­mak­tan kork­ma­dan, Mevla'nın son­suz ar­ma­ğa­nı yü­rek­le­ri­miz­le, doya doya se­ve­lim. Kana kana sev­di­ği­mi­zi, söy­le­ye­lim.
Hayat daha kolay, daha lez­zet­li ola­cak­tır. Za­ma­nı uza­ta­ma­yız ama kıy­met­len­di­re­bi­li­riz. Ömür de
­ğiş­mez ancak, on ömür­de ya­pı­la­cak kadar gü­zel­lik­ler­le ka­lı­rız akan za­ma­nın için­de. 
Yeter ki is­te­ye­lim...

Okunma Sayısı: 1578