MUTLULUĞUN RESMİ…

Nazım Hikmet “Saman Sarısı “adlı şiirin içinde Abidin Dino’ya bir çağrıda bulunuyor.

Şöyle bir çağrı:

Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?
işin kolayına kaçmadan ama.
gül yanaklı bebesini emzirirken melek yüzlü anneciğin resmini değil,
ne de ak örtüde elmaların
ne de akvaryumda su kabarcıklarının arasında dolaşan kırmızı balığınkini
Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?
1961 yazı ortalarındaki Küba’nın resmini yapabilir misin?
Çok şükür çok şükür bugünü de gördüm
ölsem gam yemem gayrının resmini yapabilir misin üstat?

Buradaki sorudan, “sen böyle mutluluk resmi yapamazsın” gibi anlam çıkaranlar
olmuştu zamanında. Oysa durum bambaşkadır. İki dostun dertleşmesidir. Ki Dino şöyle
demişti Nazım’a

MUTLULUĞUN RESMİ

Kokusu buram buram tüten
Limanda simit satan çocuklar
Martıların telaşı bambaşka
İşçiler gözler yolunu.
İnebilseydin o vapurdan
Ayağında Varna’nın tozu
Yüreğinde ince ince bir sızı
Mavi gözlerinde yanıp tutuşan
hasretle kucaklayabilseydim
seninle, bir daha.
Davullar çalsa, zurnalar söyleseydi
Bağrımıza bassaydık seni Nazım,
Yapardım mutluluğun resmini
Başında delikanlı şapkan, kolların sıvalı
kolların sıvalı kavgaya hazır
Bahriyeli adımlarla düşüp yola
Gidebilseydik Meserret Kahvesine
İlk karşılaştığımız yere
Ve bir acı kahvemi içseydin.
Anlatsaydık
o günlerden geçmişken, gelecekten
Ne günler biterdi
Ne geceler…
Dinerdi tüm acılar seninle
Bir düş olurdu ayrılığımız,
anılarda kalan.
Ve dolaşsaydık Türkiye’yi
bir baştan bir başa.
Yattığımız yerler müze olmuş.
Sürgün şehirler cennet.
İŞTE O ZAMAN NAZIM,
YAPARDIM MUTLULUĞUN RESMİNİ
BUNA DA NE TUAL YETERDİ
NE BOYA…

Okunma Sayısı: 94