GEÇMİŞ ZAMAN OLUR Kİ...

Foto ; 1980.li yıllarda bir köyümüzde çekmiştim bu fotoğrafı.Tanıyanlar lütfen yazsın.
(Datça Mesudiye -Mezgit mshallesinden S a m ı t ça N i n e lakaplı Fatma Yıldız ninemiz imiş.
Samıt : dilsiz )
 Ne zaman Dünya gailelerinden,mesleki ailevi sorunlardan bunalsam,nefes almakta zorlansam..
Rakımı,nevalemi torbama koyar,külüstür motoruma
Atlar,köy köy ,Dağ bayır dolaşır,bir kaç gün izimi kaybettirir kendime gelirdim..
Yalnızlığı severim amma pekte yalnız değildim.
Torbamdaki rakım,ağız armonikam flütüm can ciğer,kuzu sarması dostlarımdı..
Sakin,sessiz havalarda Dağ başlarında keşfettiğim
Akustiği sonsuz ve sihirli belirli  kanyonlar,vadiler vardı..
Nevalemi önüme serer..rakımı ağır aksak sulandırır,flütümü elime alır..
Yalnızlık zevkimin doruklarına ulaşırdım.
O nasıl bir akustik..ses yankısı,yansımasıydı yarabbim..
Parmağını flütün delikleri üzerinde rastgele dolaştır..vadide müziğin ilahi akışını dinle de dinle..
Yine böyle akustiğin  ritmine ve sihrine kspıldığım bir günde birden bir şeyler hissedip etrafıma birde baktım ki..
Oralarda koyun otlatmakta olan Nur yüzlü bir ninecik huşu içinde beni dinliyor..
Birazcık kafam Dumanlı ya.
Utana sıkıla yanına gittim..
Ezile büzüle..
--Beni dinlediğin için çok teşekkür ederim nine.
S a ğ o l.. dedim.
Öyle bir cevap verdi ki..
o karmaşık ruh hali içinde bana ilaç gibi geldi..
--Hep beraber sağ olalım yavrum.
  Sende sağ ol.

01-03-2026 Y.Ziya Özalp

Okunma Sayısı: 199