DÖRDÜNCÜ CEMRE

Kadın ol­du­ğu­ma her zaman şük­ret­tim.
Nimet bana göre kadın olmak. İçimiz ayrı alem­ler ba­rın­dı­rır. Dı­şı­mız aynı anda nice alem­le­ri seyr ve idare eder. Eli­miz, di­li­miz ayrı ayrı sa­nat­lar icra eder. Allah ka­dı­nı tam bir sanat eseri ola­rak ya­rat­mış.
Bem­be­yaz bir kağıt kadın, erkek ol­ma­nın sa­na­tı­nı yaz­ma­lı, üze­ri­ne eşler. Adam ol­ma­nın eseri bir yana, insan ol­ma­nın yüz ka­ra­sı, re­zil­lik­ler ya­zı­yor, gü­nü­müz vah­şi­le­ri.
Bir cev­her ola­rak ya­rat­mış ka­dı­nı Allah. Seve seve, ok­şa­ya ok­şa­ya, sana ne için la­zım­sa, o işi ke­yif­le gör­me­ye. Mu­hab­bet­le dol­dur­muş yü­re­ği­ni. Sev­me­yin­ce, gö­re­vi­ni ya­pa­maz diye.
 Şef­kat­le bes­le­miş ru­hu­nu, aleme yeni ne­sil­le­ri, bü­yüt­sün diye.
Adam olmak, o cev­he­ri ye­rin­de kul­lan­mak­tır. Se­ver­ken in­cit­mez­sen, son ne­fe­si­ne kadar, zevk­le se­ve­ce­ğin, aşk ik­si­ri olur ya­nın­da.
Mer­ha­me­ti­ni tü­ket­mez­sen, iba­det ola­rak yapar hiz­me­ti­ni. Şef­ka­ti, senin ema­net par­ça­la­rı­nı, ca­nı­nı feda ede­rek bü­yü­tür.
Ahir zaman. Kal­ma­dı artık adam gibi adam. Kimse öfke yapıp tavır al­ma­sın. Acı ger­çek bu. Bo­şan­ma­lar, cin­net­ler, ci­na­yet­ler, darp­lar.
Efen­di­miz (sav) "sizin en ha­yır­lı­nız, ka­dın­la­ra karşı, en iyi ola­nı­nız­dır" bu­yur­muş­lar. Şimdi en baba yi­ği­di­niz, ka­dın­la­rı en çok hır­pa­la­ya­nı­nız­dır, şek­lin­de uy­gu­la­nı­yor.
Erkek is­ter­se, mu­hab­bet sa­ra­yı yapar dün­ya­sı­nı. Ka­dı­nın gönlü in­ce­dir, ku­lak­tan geçer gön­lü­ne giden yol. Bir tatlı sözle mest olur.
Tatlı dil yı­la­nı de­li­ğin­den çı­ka­rır, ka­dı­nı da yu­va­sın­dan çı­kar­maz. Ne ya­şar­sa ya­şa­sın bir kadın, ken­di­ni mü­kem­mel his­set­ti­ren bir adamı, in­cit­mez, terk etmez.
Erkek kıy­met ver­mez­se, yuva ziyan olur da­ğı­lır. Bak­ma­yın, yu­va­yı dişi kuş yapar sö­zü­ne. O te­miz­lik ve alış ve­ri­şi an­la­tır ki o ko­nu­da zaten ka­dın­la­ra di­yecek yok­tur. Ka­dı­nın ha­li­ni, er­ke­ği be­lir­ler, ya güle çe­vi­rir ya küle. Gül­den çi­çek­ten an­la­mı­yor za­ma­ne
adamı. 
Ba­kar­san, gönül bah­çe­si­ne eşi­nin, ko­ku­su alemi mest eder. Çü­rü­tür­sen bağı bos­ta­nı, ko­ku­su ma­hal­le­yi mah­ve­der.
 Suyu olur­san, sol­maz. Ren­ga­renk duy­gu­la­rı­nı ak­set­ti­rir ha­ya­tı­na. Ömrün tat­la­nır, be­re­ket­le­nir.
Gü­ne­şi olur­san, es­ki­mez. Yıp­ran­maz yü­re­ği. Üşü­mez, sak­lan­maz he­ves­le­ri. Seni kam­çı­lar ha­ya­ta, yor­gun­lu­ğu­nu alır.
Aşkı olur­san, ölmez ruhu. Gi­de­rek genç­le­şir, genç­leş­ti­rir. 
Gö­zü­ne nur olur­san, ışı­ğın sana mut­lu­luk ola­rak döner. Be­ra­ber­ce yü­rür­sü­nüz, ay­dın­lı­ğı­nız­da.
Es­ki­ler ne güzel söy­ler­miş, kadın ko­ca­sı­na, oğlu gibi şef­kat, ba­ba­sı gibi hür­met et­me­li. Erkek de ha­nı­mı­na, kızı gibi şef­kat, an­ne­si gibi hür­met et­me­li. Sorun mu kalır öyle bir yuva da. 
Za­ma­ne ev­li­lik­le­rin­de, bü­yük­ler, ar­ka­daş­lar, eş, dost, medya, göze göz, dişe diş, ez­dir­me ken­di­ni. Tav­rı­nı belli et. İzin alma, gi­di­yo­rum de. Ha­be­ri olmaz is­te­di­ği­ni yap. Birey ol­du­ğu­nu his­set­tir, hak­la­rı­nı çiy­net­tir­me, na­ra­la­rı ile eş­le­ri bir­bi­ri­ne bi­ley­li­yor.
Kadın şef­kat gör­me­di­ği eşine dik­le­nip, ka­ba­la­şı­yor. Yü­re­ği ce­sa­ret­siz erkek, kadın gibi naz­la­nıp kü­sü­yor. Efen­di­miz (sav) "küs­mek kadın ta­bi­atın­dan­dır, ka­dın­lar gibi küs­me­yin," bu­yur­muş­tu.

Oysa kadın ruhu sü­ku­ne­ti sever. Hu­zu­ru arar er­ke­ğin­de. Şüp­he­siz erkek de ka­dı­nın­da. Kir­pi­ği­ne değen rüz­ga­ra kı­zı­yo­rum. Gö­zü­nün  gör­dü­ğü­ne bak­ma­yı se­vi­yo­rum, de­mi­yor mu se­ver­ken erkek. Dağ gibi, ağaç gibi güçlü ol­ma­yı se­ver­di çünki.
Yü­zün­den sü­zü­len ab­dest su­yu­nu, ne­mi­ni al­dı­ğın ince hav­lu­yu, her bak­tı­ğı­nı, do­kun­du­ğu­nu, ci­ğe­rim ya­nı­yor, kıs­ka­nı­yo­rum. Diye cevap ver­mi­yor mu, seven kadın. Sı­ğın­ma­yı, ko­run­ma­yı, mu­ha­fa­za edil­me­yi se­ver­di çünki.
Ta­mam­la­mak, ta­mam­lan­mak değil miydi murad. Edebi eser­le­rin o muh­te­şem sa­tır­la­rı­nı, erkek yü­re­ği yaz­ma­dı mı. Ka­dın­lar his­set­ti­rir, er­kek­ler o duy­gu­la­rı okur ve kaydeder.
​
Hadi kolay gel­sin, he­pi­mi­ze...  

Okunma Sayısı: 4736