SİZİ İSTEDİĞİNİZ YERE ULAŞTIRANLARLA EMPATİ KURUN!

*Sabahın 00.7.00 sinden önce görevde oluyorlar. Çünkü listelere
baktığımda ilk sefer Özbel mevkiinde 0.7.10 da başlıyor. O zaman,
kaptanımızın kalkış saati 005-00.6.00 arası olmalı.
*Her şoför ortalama 7 gidiş, 7 geliş 14 sefer yapıyor.
-Her seferde 30 kişi in bin yapsa-400 ile 500 arasında insanla karşı
karşıya geliyorlar.
-Reşadiye yönüne giden otobüsler yaklaşık 15 durakta duruyor, yolcu
alıyor, indiriyor.
-Kargı- Özbel (Denizciler sitesi) arasında bildiğim kadarıyla 20 den
fazla durak var.
-Her durakta ortalama bir dakika dursalar 20 dakika eder, yolda o
kadar olunca, az gibi görünen bir yolun uzunluğunu düşünün. Reşadiye-
C.Meydanı ve Özbel-Kargı arası yaklaşık 10 km kadarmış.
Burada bildiğim bir anıyı anlatmaya çalışacağım; öğle yemeği
yiyemeyen bir kardeşimiz, son seferde boğazında kalırcasına en son
durakta elindeki sandviçin ancak yarısını yiyebilmişti!
*Palamutbükü yöresine gidenlerin durak sayılarını, hangi mahalleye
uğradıklarını bilmiyorum. Ama şehir içi dediğimiz en uzun yolu onlar
alıyorlar.
*Demem o ki şoförlerin de karnı acıkıyor, su içmeleri gerekiyor. Su
sorun değil, araç sürerken de içebiliyorlar!
Onların da çocukları var, eşleri var. Tatile gitme hakları var.
*Bu şoförler yaz tatiline kadar, yukarıda belirttiğim ortalama 500
kişinin çoğunu tanır, kimin nerede bineceğini, nerede ineceğini de bilir. Hatta yolcu unutmuşsa anımsatır bile!.....Abi sen burada inmeyecek
miydin? Diye soranını tanıyorum.
Geçtiğimiz günlerde şehirlerarası otobüs şoförlerinin büyük
sorunlarını yazmıştım. Buna devam edeceğim. Tabii Datçalı şoförleri
dinleyeceğim. Ama bir şey diyeyim, tabii ki uzun yol şoförleri epey bir
sıkıntılı. Bir avantajları var. Nereden, kimi alacaklarını biliyorlar.
Kapasiteleri belli. En fazla 30 kişi…Ama bizim kaptanlar 500 kişi ile
muhatap oluyor. Böyle olunca sorun da büyüyor. Tabii Datçalı arkadaşlar
akşamları hiç değilse evlerine gidiyor…
Sayın şoför arkadaşlarım sizden küçük bir ricada bulunmak
istiyorum. Şimdi yazacaklarımı zaten çoğu şoför arkadaş yapıyor. Ama bir
ikisi var, kuraldan fazla kuralcı gibiler. Şu önden inme, arkadan inme. Araç
boşsa, neden önden ineyim ki! Pazar arabası var, arka kapıya gitmek zor,
illa da önden demeyin. Tamam, aracın önünden geçme riski var. Onu da
anımsatın yolcuya. Şu demek zor mudur?
-Ön kapıdan yolcu indirmemiz, yasal olarak mümkün değil, ancak şu
anki arka kapıya gitmeniz mümkün olmadığı için indiriyorum. Lütfen
karşıya geçecekseniz, araç hareket etmeden geçmeyin. Deseniz yeter…
İstedikleri sadece bir şey var…ANLAYIŞ…İNSANCA DAVRANIŞ…
GELELİM MADALYONUN ÖTEKİ YÜZÜNE…
*Yukarıda kısmen anlattım, kış süresince bu şoförlerle biz abi-kardeş
gibi gidip geliriz, yani birbirimizi tanırız. Buna rağmen bazılarıyla
kırgınlıklarımız (özellikle benim ) olmuştur. Ama hiçbirini şikayet etmedim.
Kırıldığımı, üzüldüğümü yazdım, anlattım.
*Sayın bayım, sayın bayan otobüs duraklarında sigara içilmez, çünkü
otobüs durakları kamusal, insanların toplu bulundukları yerlerdir. Hatta
yasa gereği otobüs duraklarının 5 metre civarında da sigara içilmez.
*Duraklar uzun süreli bekleme yeri değildir. Oraya yaşlı, sakat vb
kimseler kısa süreliğine oturabilir. Oturma yerine çanta, pazardan aldığınız
fasulye poşeti konulmaz.
*Neden Ankara’da, İstanbul’da ip gibi dizilip saatlerce kuyrukta
otobüs bekliyorsunuz da, Datça’ya gelince sıra aklınıza gelmiyor?
*Otobüste davranışı şoförler ayarlayamaz. Yaşlılara, alillere,
düşkünlere yer vermek, bir gelenektir, bir centilmenliktir. Bırakın
sağlamların yer vermesini, gençler bile yer vermemek için telefonlarına
bakıyorlar, güya görmemişler gibi… *Sen arkada oturan …hanım , en öndeki…hanıma herkesin duyacağı
şekilde Şevketi bostan tarifi anlatamazsın. Otobüsler hastaneler gibidir.
Sessizlik ister.
*Datça’da otobüsler Datça’ya göre verilmiştir. Yazları bazı seferlerde
dolu olabilir. Birbirinize dönüp, aklınıza gelene saydırmayı bırakın. Sanki
Ankara’da Mamak’tan kalkan 220 numaralı, ya da Tuzluçayır’dan kalkan
297 numaralı otobüsler bomboş geliyor. Sizin gideceğiniz yer taş patlasa
15 dakika…Kızılay-Batıkent arası 220 numarayla bir saate yakın…Orada
sesiniz çıkmaz ama…
*Özellikle cumartesi günleri otobüsler bazı seferlerde yetersiz oluyor.
Pazar arabaları falan. Benim gibi en son binenlerin arkadan inmeleri
mümkün değil. Çünkü, bizim otobüslerimiz genellikle iki kapılı(bazıları tek
kapılı) Büyükşehirlerde üç kapılıdır. Orta kapı da olduğu için ve ortada
geniş bir alan bulunduğundan, isteseniz de ön kapıdan inemezsiniz.
Otobüsünüz boşsa ön kapıdan inmek için ısrar etmeyin. Bunun için ceza
yiyen şoförler olmuş. Ancak Pazar arabanızla öndesiniz(ben hep öyle
kalırım, kimseyi yarıp geçmemek için) önden inmek zorunlu olur. İşte onu
şoförler hiç istemiyor. Çünkü araba daha hareket etmeden tez canlılık edip,
arabanın önünden geçmeye çalışınca!...Zaten kendini bilen bir aracın
önünden karşıdan karşıya geçmez. Bunu bazı şoförler indirirken ikaz
ediyor.
*Bir de (özellikle PTT karşısındaki otobüs durağına sabahın en işlek
zamanında market tırları gelip yük indiriyor. Gelen otobüs yolu tıkamak
zorunda kalıyor. Bunun için yapılacak çok kolay iş var. Yük getiren tırlar,
durağa gelecek otobüs saatini bilip, ona göre yük indirmelidir. Örnek
veriyorum:
*Reşadiye, Eski Datça otobüsü saat 10,15 de durakta olursa, bir
sonraki durağa gelişi 11.3 dur. Aynı şekilde Kargı-Özbel otobüsü de 9.3
da geliyorsa, tekrar gelişi 11 lerde olacak. Sizin anlayacağınız bu zaman
dilimleri bir saatten fazla bir zamandır. Zaten orada dur8uşları 30-40
dakikayı geçmiyor. Bunu ayarlasınlar…
*Bir de magandalar var. Babasının at pazarı gibi gelip otobüs
duraklarında duruyor. Nasıl duruyor? Niye korkmuyor? Anlamış değilim.
Duraklara araç parkının son bulması için bu nedenle birinin ölmesi mi
gerekiyor? İnşallah olmaz, ama bu gidişle olacak. Durağa giremeyen
otobüs, ya da tam durağa girecekken, duraktaki aracın yanlış manevrası
bir şeyler olabilir. Ben, sen, bize iş düşüyor. Bunların plakalarını alıp,
şikayet edelim. Cezasını çeksinler.
Aklımda kalan bir sürü şey var. Ancak şununla bitirmek istiyorum;
Birbirimize karşı biraz empati kuralım. Saygı ve sevgi besleyelim.